Yıl olmuş 2018,aylardan Haziran,günlerden Perşembe ve son iftar.Yarın Ramazan Bayramı,aklımıza geçmişten küçük anılar takıldı,paylaşmak içimizden geldi.İlk aklımıza takılan bizce biraz olumsuz olduğu için,köy ismini yazmıyoruz.
Muğla’nın Bodrum ilçesinde bir köy.Sene 71 veya 72,Ramazan ayı bitmiş,bayram gelmiş.Bizde bu köydeyiz,çalışıyoruz ve yaşamımızda ilk kez,rahmetli ana ve babamızdan ve hısım akrabadan ayrı bayram geçireceğiz.Yaş 18-19 bekar yaşıyoruz oruç tutmamışız ramazan boyunca.Ama aldığımız aile eğitimi her bayram,bayram namazına gitmeyi biliyoruz.
Bu nedenle bayram sabahı doğru camiye.Ve ilk kezde evden uzakta kalmanın burukluğu ile dalgın,dalgın hocanın vaazını dinliyoruz.Birden başımızdan aşağı kaynar su dökülür gibi oldu,boğulacağız sandık.Hoca şöyle diyordu”30 ramazan buraya gelmeyenler,oruç tutmayanlar,bugün hiç gelmesinler.”Bre aman o cemeaatte tarife uyan tek kişi benim.Kalkıp çıkıp gidemedik de,bayram namazını nasıl kıldık bilemem.nerede ise yarım asırlık mevzu hala derttir içime.
Bu anıdan bir iki yıl öncesi,Akara’da TKML de okuduğumuz dönem.Ramazan bayramı için memlekete geleceğiz.Bileti falan almışız da,otobüsün şöförü teyze oğlumuz Yaşar Göçmen abim.Bileti geri iade mi etti,yoksa parasını bana verdi öyle bir şey.Tamam dedi gel sen benim yanım da gidersin.Neyse yolculuk başladı,arada ben sigaraya davrandım.Hoop Ali ne oluyor,ne ne oluyor abi?Olum ramazan sigaramı içilir?Seferiyiz Yaşar abi,ya başlatma seferine şimdi,sok o cigarayı cebine.Başımıza dert açıp kavga gürültü çıkaracaksın.Bu vesile ile Yaşar abimin anne ve babası,Ayşe teyzemle Zülfü eniştemi de rahmetle anıyorum.
Değerli dostlar,sevgili takipçilerimiz,okurlarımız başınızı fazla ağrıtmayayım.RAMAZAN BAYRAMINIZI en içten dileklerimle kutluyorum.Aydınlık yarınlarda,tam bağımsız yurdumda,barış içerisinde,kardeşçe kimsenin ötekileşmediği yıllarda,sağlıklı olarak huzurlu ve mutlu çok bayramlar görmenizi diliyorum.
